Hatay’ın sokakları insanı anlatır. Kimi Asi Nehri gibi sessiz akar hayatın içinden, kimi Uzun Çarşı’nın kalabalığında kaybolur gider. Ama bazı insanlar vardır ki; şehrin hafızası olur. Adını duyunca bir tribün sesi, bir dost meclisi, bir çay kokusu gelir insanın aklına… İşte Komando Mehmet de onlardan biri.
Tam 35 sene evvel Hatayspor tribünlerinde tanıdım Mehmet ağabeyimi. O yıllarda tribünler bugünkü gibi değildi; dostluk daha sahiciydi, omuz omuza verilen mücadele daha içtendi. Aynı renklere gönül veren insanların birbirine kardeş olduğu yıllardı. Mehmet ağabeyi de o tribünlerin en karakterli adamlarından biri olarak tanıdım.
Aradan geçen bunca zamana rağmen bir gün olsun bağımız kopmadı. Semerciler Çarşısı’ndaki mütevazı işyeri yıllarca bizim için sadece bir dükkân olmadı. Orası bazen bir sohbet meclisi, bazen bir dert ortağı kapısı, bazen de dostluğun mola verdiği yer oldu. Hatta öyle ki; onu ziyaret etmediğim gün, bu şehirde olmadığımı bilenler olurdu.
Şimdilerde Yeni Uzun Çarşı’daki işyerinde yine aynı samimiyetle karşılar insanları. Değişen dükkân oldu belki ama değişmeyen tek şey Mehmet ağabeyin yüreği… Çünkü bazı insanlar mekân değiştirse de karakter değiştirmez.
Komando Mehmet’in en sevdiğim yanı şuydu; herkesle konuşmasını bilirdi. Deliyle deli olurdu, akıllıyla akıllı… Ama hiçbir zaman kimseyi yarı yolda bırakmazdı. Bu şehirde çok insan gördük; yüzüne gülüp arkasından konuşanı da, işi düşünce dost olup menfaati bitince sırt çevireni de… Ama Mehmet ağabey hiçbir zaman “adam satan”lardan olmadı.
Belki bu yüzden yıllardır bu kadar sevilir. Çünkü insanlar samimiyeti hisseder. Menfaatsiz dostluğu da, pazarlığa çıkmayan vefayı da unutmaz.
Bugün dönüp geriye baktığımda şunu görüyorum; insanın hayatında çok tanıdığı olabilir ama gerçek dostu az olur. İşte o gerçek dostlardan biridir Komando Mehmet.
Ve insanın hayatında mutlaka Komando Mehmet gibi bir dostu olmalı…
