6 Şubat depremleri en çok Hatay’ı vurdu.
En fazla can kaybı bu şehirde yaşandı.
En derin acı Hatay’ın yüreğine düştü.
Şehirde taş üstüne taş kalmadı.
Bu büyük yıkımın içinde sadece binalar değil, umutlar da çöktü.
O umutların arasında Hatayspor da vardı.
Depremden sonra Hatayspor adeta tepetaklak oldu.
Son iki yılda iki lig birden düştü!.
Elbette yaşanan felaketin büyüklüğü ortada.
Ama sahada ve kulüp yönetiminde yapılan hatalar da görmezden gelinemez.
O kadar çok yanlış yapıldı ki…
Kimse önüne geçemedi.
Herkes seyretti.
Sonra ne oldu?
Herkes birbirini suçladı.
Herkes kendini masum gördü.
Ama faturayı yine Hatayspor ödedi.
Bugün gelinen noktada en acı tablo ise tribünlerde yaşanıyor.
Bir zamanlar iddiasız sezonlarda bile deplasmanlarda takımlarını yalnız bırakmayan Hatayspor taraftarı artık maçlara gitmiyor.
Peki nasıl bu hale gelindi?
Yıllardır Hatayspor’u takip ederim.
Yazılar yazarım.
Eleştiririm, savunurum, bazen kızarım ama yine de umudumu korurum.
Fakat itiraf etmeliyim ki!…
Hiçbir zaman kalemimin şevki, yazma isteğim bu kadar kırılmamıştı.
Bizi Hatayspor’dan soğuttular.
Artık Hatayspor için söylenecek söz de yazılacak umut da kalmadı gibi görünüyor.
Bugün kulübün başkanından yöneticisine, teknik heyetinden oyuncusuna kadar kimse güven vermiyor!.
Ne yarına dair bir plan var, ne de geleceğe dair bir inanç.
Yeni transferlere bakıyorsunuz…
Sahada Hatayspor ruhunu göremiyorsunuz.
Formayı sanki emanet almış gibiler.
Duruşlarıyla, mücadeleleriyle bu şehri temsil etmiyorlar.
İsimlerini saysanız sayamazsınız.
Çünkü iz bırakmıyorlar.
Şimdi soralım;
Bir takım sürekli kaybederek gelecek sezonun kadrosunu kurabilir mi?
Bir kulübün omurgası mağlubiyetler üzerine inşa edilebilir mi?
Bunu dahi göremeyen bir anlayıştan, “gelecek” için umut beklemek ne kadar gerçekçi?
Asıl acı olan ise şu…
1967’den bu yana bu takıma emek veren insanların hatırası..
Bugün aramızda olmayanların kemikleri sızlıyor.
Hayatta olanların ise yüreği acıyor.
Daha da acısı…
Hatayspor’u ayağa kaldırmak için kimse elini taşın altına koymuyor.
Ne bir dayanışma var, ne de bir sahiplenme.
Hatayspor tarihinin hiçbir döneminde bu kadar yalnız bırakılmamıştı.
Ve bugün, itiraf etmeliyim ki;
Hatayspor hiç bu kadar sahipsiz kalmamıştı..
