23 Nisan’ı bir kez daha geride bıraktık…
Meydanlarda, okullarda, resmi törenlerde çocukların sesi yükseldi; bayraklar dalgalandı, şiirler okundu. Ama bu yıl da içimizde bir yer eksik kaldı. Çünkü bazı bayramlar sadece kutlanmaz, aynı zamanda insanın vicdanını da yoklar.
23 Nisan…
Sadece bir tarih değil. Bir milletin egemenliğini ilan ettiği günün, çocuklara emanet edildiği büyük bir anlamdır. Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün, geleceği çocukların ellerine bırakırken aslında bize yüklediği sorumluluğun adıdır.
Biz o sorumluluğu ne kadar taşıyabildik?
Bir zamanlar bayram sabahlarını heyecanla bekleyen çocuklardık. Yeni alınan ayakkabının sesiyle mutluluğu ölçen, bir şiiri ezberlemek için günlerce uğraşan, bayrağı tutarken kalbi çarpan çocuklardık. Şimdi ise çocuklarımız ekranların içine sıkışmış durumda. Bilginin değil, gürültünün içinde büyüyorlar. Doğrunun değil, algının peşine sürükleniyorlar.
Daha acısı şu:
Çocukların dünyası büyümedi… Bizim ihmalimiz büyüdü.
Hayatın yükü, en hafif omuzlara bindirildi.
Sevgiyle büyümesi gereken yürekler, korkuyla tanıştı.
Gülmesi gereken yüzler, erken ciddiyetle gölgelendi.
Oysa çocuk dediğin; umuttur.
Geleceğin en saf, en temiz halidir.
Bir toplumun aynasıdır.
Biz o aynaya ne bıraktık?
Kirli bir dil, hoyrat bir düzen, değersizleştirilen bir eğitim ve her geçen gün biraz daha sertleşen bir dünya… Çocukların hayallerine alan açmak yerine, onları dar kalıplara sıkıştırdık. Onlara daha iyi bir gelecek bırakmak gerekirken, kendi hatalarımızın yükünü miras ettik.
23 Nisan bize her yıl aynı soruyu soruyor aslında:
“Çocuklara gerçekten ne bıraktınız?”
Cevap vermek kolay değil.
Çocuklara yine borçlandık.
Ama hâlâ geç değil…
Bir çocuğun gözündeki ışığı koruyabiliyorsak,
Bir annenin yüreğine korku düşmesini engelleyebiliyorsak,
Bir babanın çaresizliğini azaltabiliyorsak…
İşte o zaman bu bayramın anlamına biraz daha yaklaşmış oluruz.
Çocuklar bizden büyük sözler istemiyor.
Onlar güven istiyor.
Sevgi istiyor.
Adalet istiyor.
Belki de en büyük bayram;
Hiçbir çocuğun ağlamadığı,
Hiçbir annenin yüreğinin yanmadığı,
Hiçbir babanın başını öne eğmediği bir gün olacak.
Hiç olmazsa analarını ağlatmayalım, babalarını kahretmeyelim. Onlar için en güzel bayram bu olur.
Ve biz o günü gerçekten hak ettiğimizde,
23 Nisan sadece takvimde bir gün değil,
Vicdanımızda bir bayram olacak.
