Depremin üzerinden aylar değil, yıllar geçti…
Ama özellikle Antakya ve Defne’de yaşanan tablo, artık “geçici aksaklık” diye açıklanamayacak kadar ağır.
Bugün bu şehirde bir yerden bir yere gitmek; navigasyonla değil, adeta sezgiyle mümkün.
Ara sokaklar labirent…
Yollar sürpriz…
Yönler belirsiz…
Bir sokağa giriyorsunuz…
Devam edeceğinizi sanıyorsunuz…
Ama bir bakıyorsunuz, yol kapalı!
Ne bir uyarı levhası…
Ne bir yönlendirme…
Ne de “buradan gidilmez” diyen en basit bir işaret…
Soruyorum açık ve net:
Bu kadar basit bir tedbiri almak bu kadar mı zor?
Depremi bahane etmek kolay…
Ama deprem, ihmali meşrulaştırmaz!
Evet, Hatay büyük bir yıkım yaşadı.
Evet, öncelik konutlar, altyapı, temel ihtiyaçlar…
Ama bir şehri yaşanabilir kılan sadece bunlar değildir.
Bir şehir; yön bulabildiğiniz, kaybolmadığınız, güvende hissettiğiniz yerdir.
Bugün Antakya’ya dışarıdan gelen biri, bırakın adres bulmayı, bulunduğu yeri bile tarif edemez.
Çünkü şehirde eski referans noktaları yok edilmiş, yerine yenileri konulmamış.
Tabela yok…
Yön levhası yok…
Geçici işaret yok…
Bu bir eksiklik değil.
Bu, açık bir yönetim zaafıdır!.
Daha acısı ne biliyor musunuz?
Bu düzensizliğe alışmaya zorlanıyoruz.
“Deprem oldu” deyip susuyoruz…
“İdare edin” deniyor, ediyoruz…
Ama artık yeter!
Hiç kimse sizden mucize beklemiyor.
Kimse sizden dev projeler istemiyor.
İstenen şey çok net:
Bir tabela koyun!
Bir yön gösterin!
Bir yolu kapatıyorsanız, alternatifini belirtin!
Bu kadar basit…
Bu şehir enkazdan çıkmaya çalışıyor.
Ama siz, en basit düzenlemeleri bile yapmayarak insanları her gün yeniden enkazın altında bırakıyorsunuz.
Elektrik, su, internet kesintileri…
Bu şehrin yıllardır kanayan yarası.
Aslında bu konuya girmek bile istemiyorum.
Çünkü yıllardır aynı cümleleri duyuyoruz:
“Çözülecek…”
“Çözüyoruz…”
“Çözeceğiz…”
Ama değişen bir şey yok!
